Waarom Leni Saris nog steeds leuk is (voor af en toe)

Ik denk dat ik mijn eerste Leni Saris las toen ik een jaar of veertien was. Misschien zelfs nog iets jonger. Ik was meteen verkocht en verslond alle boeken die ik van haar kon vinden. Eerst via de bibliotheek, maar later kocht ik ze zelf. Gedeeltelijk nieuw, gedeeltelijk op rommelmarkten. Ik las ook andere boeken natuurlijk, maar pakte tussendoor toch altijd weer een Leni Saris. Mezelf belonen met een romannetje was wat me door mijn literatuurlijst heen hielp.

Toen ik een jaar of negentien was, zei iemand tegen me dat het haar verbaasde dat ik zulke kinderachtige boeken las. Ik voelde me aangesproken en deed uiteindelijk zelfs mijn hele verzameling weg. Maar na een paar jaar nam ik ze – met een licht schuldgevoel – toch weer mee uit de bibliotheek. En nog een paar jaar later was ik de schroom voorbij en startte ik weer een nieuwe verzameling.

Toen de dochters tieners werden, mochten ze natuurlijk ook mijn Leni Sarisboeken lezen. Van de drie was er maar één die ze ook leuk vond. We verhuisden en ik had geen ruimte meer voor al mijn boeken. Dus deed ik toch die Leni Saris verzameling (die lang niet zo groot was als mijn eerste) weer weg, maar gelukkig was de dochter ook begonnen aan een eigen verzameling. Zij heeft inmiddels zo'n tachtig pockets op een rijtje staan, maar mist er nog steeds een paar. Ik kocht ze af en toe voor haar als ik ze ergens zie en dan las ik ze voor ik ze doorgaf. 

Nu wonen we op Curaçao. Van boeken kopen komt hier niet veel en ik lees dus heel veel via mijn Kobo Plus abonnement. En laat daar nou een groot aantal Leni Sarisromans op staan!
Oké, ik geef toe, als ik er teveel achter elkaar lees, gaan ze me irriteren. Te zoetsappig, te simpel, te ouderwets, te braaf. Maar af en toe heb ik daar juist behoefte aan. Even ontsnappen aan het echte leven, me even weer die tiener voelen die droomde dat ze ook zo'n knappe, sterke en altijd heel erg verstandige man, zou vinden waar ze mee verloofd zou zijn zodra hij haar voor het eerst kuste*. Ja, ouderwets en braaf – dat zei ik toch al?
Maar daardoor juist zo leuk. 
Bovendien zijn de verhalen echt zo slecht nog niet. Ik vind Reis naar Rio bijvoorbeeld best goed in elkaar zitten en heb een zwak voor Tessa en haar poppen uit Zoals de zeemeeuw vliegt.

Kinderachtig? Jammer dan. Ik ben nu bijna achtenveertig en ik vind dat ik oud genoeg ben om zelf te bepalen wat ik lees. En dat is een mengelmoes van serieuze boeken, spannende boeken, mooie boeken en af en toe lekker even ontspannen met een 'roman voor oudere meisjes'. Moet kunnen.

*Ik vond inderdaad een knappe, sterke en verstandige man én ik kreeg mijn eerste kus van hem, dus eigenlijk is die droom gewoon uitgekomen – het ging en gaat er alleen allemaal wat minder zoetsappig aan toe dan in die boekjes.

p.s. mocht je nog nooit iets van Leni Saris gelezen hebben, let dan wel even op welke je als eerste probeert. Haar laatste verhaalideeën zijn na haar dood uitgewerkt door Louise d'Anjou, een vriendin van haar. En die boeken vind ik persoonlijk helaas een stuk minder goed. Je mist dan toch dat ongrijpbare dat Leni Saris zo geliefd maakte...

boeken van Leni Saris zijn o.a. verkrijgbaar via bol.com



Geen opmerkingen:

Een reactie posten