Waarom Leni Saris nog steeds leuk is (voor af en toe)

Ik denk dat ik mijn eerste Leni Saris las toen ik een jaar of veertien was. Misschien zelfs nog iets jonger. Ik was meteen verkocht en verslond alle boeken die ik van haar kon vinden. Eerst via de bibliotheek, maar later kocht ik ze zelf. Gedeeltelijk nieuw, gedeeltelijk op rommelmarkten. Ik las ook andere boeken natuurlijk, maar pakte tussendoor toch altijd weer een Leni Saris. Mezelf belonen met een romannetje was wat me door mijn literatuurlijst heen hielp.

Toen ik een jaar of negentien was, zei iemand tegen me dat het haar verbaasde dat ik zulke kinderachtige boeken las. Ik voelde me aangesproken en deed uiteindelijk zelfs mijn hele verzameling weg. Maar na een paar jaar nam ik ze – met een licht schuldgevoel – toch weer mee uit de bibliotheek. En nog een paar jaar later was ik de schroom voorbij en startte ik weer een nieuwe verzameling.

Toen de dochters tieners werden, mochten ze natuurlijk ook mijn Leni Sarisboeken lezen. Van de drie was er maar één die ze ook leuk vond. We verhuisden en ik had geen ruimte meer voor al mijn boeken. Dus deed ik toch die Leni Saris verzameling (die lang niet zo groot was als mijn eerste) weer weg, maar gelukkig was de dochter ook begonnen aan een eigen verzameling. Zij heeft inmiddels zo'n tachtig pockets op een rijtje staan, maar mist er nog steeds een paar. Ik kocht ze af en toe voor haar als ik ze ergens zie en dan las ik ze voor ik ze doorgaf. 

Nu wonen we op Curaçao. Van boeken kopen komt hier niet veel en ik lees dus heel veel via mijn Kobo Plus abonnement. En laat daar nou een groot aantal Leni Sarisromans op staan!
Oké, ik geef toe, als ik er teveel achter elkaar lees, gaan ze me irriteren. Te zoetsappig, te simpel, te ouderwets, te braaf. Maar af en toe heb ik daar juist behoefte aan. Even ontsnappen aan het echte leven, me even weer die tiener voelen die droomde dat ze ook zo'n knappe, sterke en altijd heel erg verstandige man, zou vinden waar ze mee verloofd zou zijn zodra hij haar voor het eerst kuste*. Ja, ouderwets en braaf – dat zei ik toch al?
Maar daardoor juist zo leuk. 
Bovendien zijn de verhalen echt zo slecht nog niet. Ik vind Reis naar Rio bijvoorbeeld best goed in elkaar zitten en heb een zwak voor Tessa en haar poppen uit Zoals de zeemeeuw vliegt.

Kinderachtig? Jammer dan. Ik ben nu bijna achtenveertig en ik vind dat ik oud genoeg ben om zelf te bepalen wat ik lees. En dat is een mengelmoes van serieuze boeken, spannende boeken, mooie boeken en af en toe lekker even ontspannen met een 'roman voor oudere meisjes'. Moet kunnen.

*Ik vond inderdaad een knappe, sterke en verstandige man én ik kreeg mijn eerste kus van hem, dus eigenlijk is die droom gewoon uitgekomen – het ging en gaat er alleen allemaal wat minder zoetsappig aan toe dan in die boekjes.

p.s. mocht je nog nooit iets van Leni Saris gelezen hebben, let dan wel even op welke je als eerste probeert. Haar laatste verhaalideeën zijn na haar dood uitgewerkt door Louise d'Anjou, een vriendin van haar. En die boeken vind ik persoonlijk helaas een stuk minder goed. Je mist dan toch dat ongrijpbare dat Leni Saris zo geliefd maakte...

boeken van Leni Saris zijn o.a. verkrijgbaar via bol.com



Lees verder ...

Ciao Sicilia - Marelle Boersma.

Ik lees alle genres door elkaar, maar ik ben nogal kritisch als het om thrillers gaat. Ik hou namelijk niet van te harde thrillers of verhalen met een heel enge psychopathische moordenaar. Geweld en narigheid hoort er natuurlijk bij, maar als ik het gevoel krijg dat het geen andere functie heeft dan het shockeren van de lezer, haak ik af.

De boeken van Marelle Boersma hebben naar mijn smaak precies de juiste hoeveelheid spanning en geweld. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ze niet allemaal gelezen heb, maar de boeken die ik las, vond ik allemaal goed.

Op dit moment werkt ze aan een serie boeken die allemaal het thema 'Ik vertrek' hebben. Zelf is de schrijfster een paar jaar geleden in Portugal gaan wonen, maar de hoofdpersonen van haar boeken vertrekken naar plaatsen door heel Europa. Het grappige is dat ik tot nu toe aan al die plaatsen goede (vakantie)herinneringen heb. Het eerste boek gaat over Zuid-Frankrijk, het tweede boek over Sicilië en Marelle werkt nu aan een boek dat zich in het meest zuidelijke puntje van Cornwall afspeelt.

Chateau de Provence begint vrij cliché . Een echtpaar dat hun relatie nieuw leven in probeert te blazen door een kasteel in Frankrijk te kopen en daar een Bed & Breakfast te beginnen. Toch wordt je al in het eerste hoofdstuk het verhaal in getrokken. Mensen in het dorp reageren vreemd en er is een meisje verdwenen. Nog steeds een vrij vaak voorkomend gegeven, maar Marelle zou Marelle niet zijn als het toch net een beetje anders in elkaar zit dan je in het begin zou denken.

Ciao Sicilië is vanaf de eerste bladzijde een stuk minder standaard.
Wat kan ik erover vertellen zonder al te veel spoilers te plaatsen? De samenvatting op de achterflap zegt dit:

Op het moment dat Anne de envelop in een brievenbus laat vallen, weet ze dat ze nooit meer terug kan. Haar werk als chocolatier, haar echtgenoot Benny en haar vriendschap met Daan, alles moet ze achterlaten. Haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze vertrekt naar het Italiaanse eiland Sicilië in de hoop dat ze daar nooit gevonden wordt…

Bloedspannend. Boeiend. Goed geschreven. En op zijn tijd best hard en realistisch, maar dat mag van mij als het een functie heeft.
O ja, en ik kreeg enorme trek in chocolade terwijl ik het las. Maar dat terzijde.
En als ik niet inmiddels op een ander eiland ver van Europa woonde, zou ik deze zomer naar Sicilië willen om het dorpje Modica, waar Anne terecht komt, op te zoeken. Dat deel van Sicilë hebben we blijkbaar gemist toen wij daar waren, maar ik zou er dolgraag rondkijken en stiekem een paar stukjes van die heel speciale chocolade te proeven. 

Met andere woorden: ik vond het weer een geweldig boek en ik kijk uit naar het volgende deel van de serie!

o.a. verkrijgbaar via bol.com


Lees verder ...

{persbericht} Bianca van Strien schrijft over normale mensen bij wie het net even anders loopt in het leven

'En dan loopt alles anders' is het dertiende boek en de twaalfde liefdesroman van Bianca van Strien. Het romantische genre ligt haar blijkbaar goed.
'Vermoedelijk ben ik een romantisch persoon,' aldus van Strien. 'Het is ook mijn favoriete genre om te lezen. Meestal zijn het de romantische verhalen die in mijn hoofd beginnen te spoken, zo lang tot ik ben begonnen met het opschrijven van de betreffende scene. Ik schrijf over normale mensen bij wie het net even anders loopt in het leven, omdat er een speciale persoon verschijnt. Dat hoeft natuurlijk niet alleen op het romantische genre te slaan, maar dat gaat mij het gemakkelijkste af.'
In 'En dan loopt alles anders' speelt linedancing een grote rol. Dat is geen toeval. Van Strien: 'Een jaar of vijfentwintig geleden hadden we een poosje CMT op de televisie, dat is Country Music Television en ik was meteen fan van de countrymuziek. Ik ging toen ook vaak naar aerobic en gaf af en toe stepaerobic les. Het leek mij alleen veel leuker om op die countrymuziek te dansen, dus ik besloot een cursus Countryrobics te geven (aerobic op countrymuziek). Op internet ontdekte ik dat er zoiets al bestond: linedancing. Langzaam maar zeker dook ik steeds meer in het linedancewereldje in en ging zelf linedanceles geven. Ik ging ook regelmatig bij andere verenigingen dansen. Dat was echt een hele leuke tijd. Een tijd lang was er wat minder tijd voor, maar inmiddels ga ik weer heel regelmatig naar linedancing. Daar heb ik dus de inspiratie voor dit verhaal opgedaan.'
De schrijfster woont al negenentwintig jaar in Duitsland, maar ze schrijft in het Nederlands en alle verhalen spelen zich af in Nederland.
'De Duitse grammatica is niet mijn sterkste punt, dus dan is het ook gemakkelijker om mijn hoofdpersonen Nederlands te laten zijn. Eigenlijk is het niet zo'n bewuste keuze, het is iets wat ik altijd al gedaan heb en ik ben daar nooit van afgeweken. Maar misschien is het wel een idee om een volgend boek in Duitsland te laten spelen.'


En dan loopt alles anders - Bianca van Strien
o.a. verkrijgbaar via bol.com

Meer informatie op de website van uitgeverij Ellessy


De persberichten die ik op mijn blog publiceer, zijn in opdracht van uitgeverij Ellessy door mij geschreven in samenwerking met de betreffende auteur. Ik plaats deze berichten pas zes weken nadat ze verstuurd zijn op mijn website, zodat de andere media eerst de gelegenheid hebben (delen van) het bericht over te nemen.
Ook een persbericht nodig? Kijk hier voor meer informatie.
Lees verder ...

{persbericht} Suzanne Peters schrijft feelgood met actuele thema's


De nieuwe roman van Suzanne Peters heeft als thema's rouwverwerking en biseksualiteit. Toch is 'Laat maar!' een feelgood roman. Peters: 'Ik zorg ervoor dat mijn boeken altijd luchtig te lezen zijn, ondanks het thema. Ook vind ik het erg belangrijk dat het boek een goede afloop heeft, zodat je het na het lezen van het verhaal met een opgeluchte zucht het boek weer dicht kunt slaan.'
Wel kiest de schrijfster eigenlijk altijd voor een actueel thema. 'Het zijn bijna altijd onderwerpen die ik interessant vind of waar ik wat meer over wil weten. Ik vind het leuk om te schrijven over dingen die spelen. Daarnaast vind ik het belangrijk om te laten zien dat de wereld divers is. Vaak begint het wel met een thema, maar het kan ook anders werken. Voor mijn boek 'Daar zijn vrienden voor' wilde ik een keer geen actueel thema gebruiken, maar tijdens het schrijven kwam er opeens toch een thema in.'
'Laat maar!' is het zelfstandig te lezen vervolg op 'Reken maar!' Het is dus niet nodig om het eerste boek gelezen te hebben, maar er is wel een connectie. 'We maken in 'Laat maar' kennis met Nicole en Rens. Rens is de broer van Quinten, die in het boek 'Reken Maar' juist de hoofdrol vormt. Een belangrijke gebeurtenis aan het einde van het boek 'Reken maar' is de basis voor het verhaal 'Laat Maar'.'
Voor de echte fans van de auteur, die inmiddels veertien romans op haar naam heeft staan, is het een bekend gegeven, voor nieuwe lezers een leuk weetje: in elke roman zit tenminste een kleine verwijzing naar de Verenigde Staten. 'Soms is de verwijzing zo klein dat hij amper opvalt, de andere keren is het veel duidelijker,' vertelt Peters. 'In 'Laat Maar!' is de verwijzing niet te missen. Nicole en Rens zijn namelijk in het begin van het boek aan het klimmen in Yosemite National Park. Ik heb zelf een enorme Amerika-passie en ik vond het vooral leuk om er altijd iets van in te stoppen.'

Laat maar! - Suzanne Peters
o.a. verkrijgbaar via bol.com

Meer informatie op de website van uitgeverij Ellessy


De persberichten die ik op mijn blog plaats, zijn in opdracht van uitgeverij Ellessy door mij geschreven in samenwerking met de betreffende auteur. Ik plaats deze berichten pas zes weken nadat ze verstuurd zijn op mijn website, zodat de andere media eerst de gelegenheid hebben (delen van) het bericht over te nemen.
Lees verder ...